Η αναβίωση του εθίμου του Λειδινού στην Κυψέλη.


 
Στο κατάμεστο από κόσμο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Κυψέλης επιμελήθηκε και οργάνωσε για μία ακόμη χρονιά την αναβίωση του Λειδινού. Η εκδήλωση περιελάμβανε εκτός από το δρώμενο, χορευτικά από τους συλλόγους: Γυναικών Αίγινας, Κυψέλης και Προόδου & Αλληλεγγύης. Στο κείμενο που ακολουθεί ο κύριος Γιώργος Μουτσάτσος, πρόεδρος του συλλόγου της Κυψέλης, δίνει μια ολοκληρωμένη οπτική της γιορτής του Λειδινού:
 

"Οι προϊστορικοί οικισμοί στην Κολώνα πριν 6,000 χρόνια, αρχαιολογικά ευρήματα στην Παλιαχώρα, το έθιμο του "Λειδινού" και αργότερα το 490 π.Χ. ο ναός της Αφαίας, αποδείχνουν την ύπαρξη πρώιμων πολιτισμών στην Αίγινα. Στα Βυζαντινά ή Μεσαιωνικά χρόνια (300 - 1450 και την περίοδο της Τουρκοκρατίας 1450 - 1800 μ.Χ. περίπου) όταν η Μεσόγειος και το Αιγαίο μαστίζονται από την πειρατεία, η πρωτεύουσα της Αίγινας είναι στην Παλιαχώρα. Εδώ υπάρχουν ευρήματα που αποδεικνύουν τη λατρεία πολλών θεοτήτων όπως της Δαμίας και της Αυξησίας, που ταυτίζονται με τη Δήμητρα και την Περσεφόνη και είναι χθόνιες θεότητες, έχουν σχέση με τη γη.
 
Επειδή οι παλαιοί δεν μπορούσαν να εξηγήσουν επιστημονικά τα φυσικά φαινόμενα, τα προσωποποίησαν και τα θεοποίησαν. Γι' αυτό ονόμασαν το μαρασμό της φύσης, το Φθινόπωρο, θάνατο του θεού - Διονύσου ή Άδωνη ή Λειδινού - και την αναγέννηση της Φύσης, την ανθοφορία της Άνοιξης, ανάσταση του θεού. Αυτά τα χρόνια στην Αίγινα άρχισε να επικρατεί μία νέα θρησκεία ο Χριστιανισμός.Μετά την καταστροφή της Παλιαχώρας ή Αίγενας από τους πειρατές Βαρβαρόσα 1537 και Μοροζίνη 1654 και 1689 οι επιζήσαντες αγρότες συνέχισαν στην Κυψέλη τη θρησκευτική παγανιστική τελετουργία του Λειδινού, με την ανοχή της Εκκλησίας, αφού βέβαια είχαν προσθέσει και χριστιανικά στοιχεία.
Ο Λειδινός της Κυψέλης είναι πανάρχαιο έθιμο των Ελλήνων που επιβιώνει μέχρι σήμερα και αποδεικνύει την προέλευση της αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας και ασφαλώς τη συνέχεια του Ελληνισμού".